Co śmiesz radzić, śmiej też czynić

Myszy, widząc swoję szkodę,Zeszły się wszytki w gromadę:

A o kocie się radziły,Jakoby go prozny były.Więc młode śmiele radziły, 5

By się nań gwałtem rzuciły,A tego się mocnie ważyć —Kacerza gardła pozbawić.Starszym się to nie widziało,Aby się co gwałtem działo: 10

„Wiele — pry — swych potracimy,„Wżdy beśpieczne nie będziemy;„Alećby nam tu udziałać:„Na szyję mu zwonek uwiązać,„Iżby, chodząc, zawżdy zwonił, 15

„Nigdziejby się nie zataił“.Wszytki ranię pochwaliłyI też na nię przyzwoliły;Alećby trzeba jednego,Któryby się podjął tego. 20

Łatwieciem radzić językiem,Trudniej ją przewieść uczynkiem;Trzebać pracej nie żałować.Kto chce dobrą radę skonać.