Cudza szkoda czyni drugie mędrszymi

Lew niekiedy na łów się brał,Liszkę z osłem z sobą wezwał,Aby wszyscy społem byliA lepiej się obłowili.A gdy sie z łowu wrócili, 5

Zwierzyny wiele nabyli,Tam więc lew osłowi mówił,Aby obłów dobrze dzielił.Osieł, jako mąż pobożny,Na trzech położył dział równy; 10

Lewci się o to rozgniewałA na osła zęby zgrzytał.Osła od działu odrzucił,Liszcze znowu dział pouczył;Liszka w dziale mędrsza była, 15

Wszystko lwowi przysądziła.Lew tak gniewliwy rzewno patrzałA liszki srogo zopytał:„Gdzieś się tego nauczyła,„Żeś tak w dziale mądra była“? 20

Liszka też była zbladnęła,A drżąc, tak odpowiedziała:„Toć mię mądrą uczyniło,„Co sie temu przygodziło“.Bo inych ludzi przygody, 25

Które cierpią, i też szkodyCzynią człowieka mędrszego,W swych rzeczach opatrzniejszego.