Cześć przyrodzenia nie mieni

Kotka, u którego się chowała,Młodzieńca się rozmiełowałaA tak Wenery prosiła,Iżby jej twarz przemieniła.Wenus, mając nad nią litość. 5

A chcąc złączyć taką miłość,Kotczą jej twarz przemieniła,Śliczną panną uczyniła.Więc, kiedy w łożnicy siedziała,Miłemu się podobała; 10

Tam jej Wenus pokusiła,Jeśli wrodzenie zmieniła,Przed nią często mysz puszczałaKotka to rada widziała,Cudności swej jest zabyła, 15

Za myszą się pochwyciła.Widząc Wenus jej niestatki,Iż nie chce być człowiek z kotki,Zasię jej twarz przemieniła,W której myszy wprzód goniła. 20

Człowiekci zły, chocia cześć ma,Wżdyć on swój obyczaj trzyma;A chocia w drogim odzieniu,Dosyć czyni przyrodzeniu.