Czekaj szcześcia

Jednej chwile rybitwowieJuż byli zecknęli sobie,Iże nic nie ułowili,Chocia tak pilnie robili.A gdy chcieli na brzeg wysieść, 5

Bo sie im chciało pić i jeść,Już w obłowie rozpaczali,Na szczeście sie uskarżali;Ownciem nie czas przygodził,Jesiotr k nim w łodzią wskoczył, 10

Uciekając przed kim inym,Wielorybem, pędem silnym.Tuż więc się o nim zgadali,W mieście go dobrze przedali;Wszytkiej prace zabaczyli, 15

Gdy zań pieniądze liczyli.Trzebaciem wszędy stałym być,Ani sobie w dziele tesknić:Bowiem gdzie się nie nadziejesz,Tam wielki pożytek weźmiesz. 20