Gdzie sie wszyscy zgodzą, wiele przewodzą

Ptasznik niegdy sieci rozpiął,Aby którego ptaka jął,I siedział, z daleka patrząc,Rychłoliby czas potargnąć.Owa gołąb z swoim stadem, 5

Będąc głodni, silnym pędem,Iż tam pszenicę widzieli.Na onę sieć przylecieli.A gdy tak chciwie zobali,A o sieci nic nie dbali, 10

A wtenczas je łowiec potargnął,Rad był temu, iże je jął,Gołębie sie jęły miotać,Kożdy sie zwłaszcza dobywać;Barzo tamo pracowali 15

A prawie byli ustali.Aż im starszy gołąb rzecze:

„Darmo sie tako miececie,„Gdy kożdy o się pieczą ma,„Iścieć nas wszystki chlop zjima. 20

„Podług mej rady uczyńcie,„A wszystki społem trzpiatnicie!„A tak, gdy siły złączymy,„Owszejki tę sieć przerwiemy“.I także więc uczynili, 25

Wzgórę sie wszyscy rzucili;A przez onę spólną zgodęWydali sie na świebodę.Zgoda w Rzeczypospolitej,Wielki czyni pożytek w niej, 30

Gdy jej wszyscy pomagają,Swój własny zysk opuszczają.