Miłości tylko jej do śmierci

Cna żona rychło po ślubie,A widząc męża w chorobie,Nieutolnie go płakała,Iż go barzo miłowała.A tę mu miłość znać dając, 5

Krzyczała, Śmierci wzywając:„Mnie pierwej zbaw zdrowia mego,

„Ostaw mi męża żywego“!A tak często narzekając,Uźrzała Śmierć k sobie idąc:Barzo jej niewdzięczna była,A umysł swój przemieniła,Rzekąc: „Świerci! mnie pokój daj,„Niemocnego sobie patrzaj!„A tegoż podobno szukasz:„Otóż go tam na łożu masz“.Wszystkoć łatwie obiecować,Słowa mówić, łzy wylewać;Wszak gdy przyjdzie ku zgonnej toni,Nawiętsza sie miłość zmieni. 20