Nędznemu lżej nie samemu

Niegdy sie zające radzili,Jakoby swej nędze zbyli,

Iż ich tu nędzny żywot był:Kto jedno chciał, ten je łupił.A tak, zszedszy sie w gromadę, 5

Uczynili taką radę,By dalej żywi nie byliA wszyscy sie potopili.A gdy do rzeki bieżeli,Gdzie sie już potopić mieli, 10

Wielki tęten uczynili,Iże sie barzo kwapili.Żaby tęten usłyszały,Które na brzegu siedziały:Onego sie barzo bały, 15

Wszystki do wody wskakały.A widząc to, starszy zając,Więtszy dowcip z innych mając,Rzekł ku swoim: „Poczekajcie,„A na żaby poglądajcie, 20

„Jakoś sie barzo lękają,„A przed nami uciekają!„Już bądźmy w lepszej nadziei,„Gdy mamy, kto sie nas boi”.Miłociem bywa nędznemu 25

Cierpieć nędzę nie samemu,I bywa serca lepszego,Widząc kogo nędzniejszego.