Na pysznego przypada co ciężkiego

Jeden kupiec gdy z kupią jął,Konia z osłem przy sobie miał,Na osła był wiele włożył:Potykał sie, ledwo ściężył.A gdy sie barzo zmordował, 5

Już stękając, kania żądał:„Jeśli mię chcez mieć żywego,„Weźmi część brzemienia mego!“Koń nic nie wziął, jeszcze się śmiał;Osial więc zdechł i tam zostal. 10

Więc kupiec ony brzemiona

Wszystki przełożył na konia.Tamo więc koń obciążony,Tęskniąc sobie pod brzemiony,Na swoję pychę narzekał: 15

„Alboć-em ja był oszalał?„Chcąc niewielkiej prace nić,„Nie chciałem osłowi ulżyć;„Toż niosę ciężkość oboję„I skórę jego na sobie“. 20

Którzy niższych nie wzmagają,Upadać im dopuszczają,Sami więc brzemiona noszą.Acz nie radzi, ale muszą.