Niewieścia żałoba tylko u pogrzebu

Jedna pani męża miałaA przednie go miłowała;Który nagle się rozbolał,A tak żywota dokonał.Więc, gdy było przy pogrzebie, 5

Nie lutując sama siebie,Żałobliwie narzekała,Za nim się w grób wrzucić chciała:„Któż mię będzie opatrował,„O moje rzeczy się pracował? 10

„Bieda mnie, nędznej sierocie,„Ostawszy w takim kłopocie“!Owa jeden k niej przystąpił,Aby ją w smutku pocieszył,Rzekąc: „Miła pani, nie chciej płakać! 15

„Możeć Bóg takowegoż dać.

„A by to Pan Bóg dać raczył,„Iżbych ja twoim mężem był,„Dobrzeby się u mnie miała,„Troskiby tej zapomniała”. 20

Ona rzekła: „Źleś udziałał:„Czemuś dawniej nie powiedział?„Jużemci inemu ślubiła,„Pókim jeszcze w domu była“.Krótkoć niewiasta żałuje, 25

Chociać się tak okazuje,A wtenczas, gdy mąż umiera,Sobie innego wybiera.