O świerczu z mrówką

2. O świerczu z mrówką.

Gdy się przybliżała zima, mrówka za pogody zbierała sobie żyto do gniazda ku pożywieniu. Świercz, to bacząc, przyszedł do niej, prosząc jej o jedno ziarno. Rzekła mrówka: „A czemu też ty sobie lecie nie zbierasz, czembyś zimie był żyw?“ On odpowiedział, iż „ja przez całe lato muszę śpiewać.” Na to mrówka, śmiejąc się, rzekła: „Słusznie tedy zimie mrzesz głód, bo lecie nie nie robisz“.Przez zimę starość sobie rozumiej, a przez lato — młodość; trzeba się z młodu opatrzyć, czymby chciał na starość żyw być.

Fabuły Ezopowe