Prozna chwała

Bóg był niegdy ptaki zebrał,Aby im też króla wybrał,Iż, któryby z nich cudniejszy,Byłby królestwa godniejszy.Wrona, gdy to usłyszała 5

I swą żadność na sie znała,Cudnych ptaków pierza nabyłaA w ono sie przyprawiła.

Bóg, gdy wronę cudną uźrzał:Prze krasę królem ją wybrał; 10

Czego ptacy żałowali.Iż na niej swe pierze znali.Na nię sie wszyscy rzucili,Swoje pierze rozchwycili.A tak z onej barzo cudnej 15

Stała sie wrona, jak pierwej.Ktokolwiek swej cnoty nieProzno sie ślachetnym mniema,Co nie zależy w imieniuNi w wysokim urodzeniu. 20