Proznego chleba nie chować

Kowal czasu niektóregoMiał psa barzo leniwego,Który na piecu zawżdy spał,Kiedy jego gospodarz kował;Ale, gdy kowal jeść począł, 5

Dopiero więc pies sie ocknął:Chodził po domu, mardając.Kości pod stołem zbierając.Kowal, widząc, iż nie szczeka,Jedno, śpiąc, obiada czeka, 10

Kijem go z domu wypędził,A takie mu słowa mówił:„Podzi precz leniwy sługo!„Bo jesz wiele, a śpisz długo:„Kiedy ja kuję, ty proznujesz, 15

„A kiedy jem, tedy czujesz”!

Proznujący i leniwi,Którzy cudzym potem żywi,Barzo mają być karani,Ku robocie przypądzani. 20