Siłam nie dufaj

Orzeł niegdy, lecąc z wysoka,Wziął z stada małego baranka;Uźrzawszy to, kruk hnet się wzbudził,Na starego się barana rzucił 5

I wrzepił mu paznogty w runo,Chcąc z nim wzlecieć barzo bujno;Ale, gdy zeń siły nie miał,Uwadziwszy się, na nim ostał.Widząc, chłop k niemu przybieżał, 10

A pierze mu z skrzydeł obrzezałI doniósł go do swych dzieci:„Igrajcie z nim, boć nie wzleci!“Potym niekto kruka spytał,Którymby się ptakiem mniemiał: 15

„Myśląm — pry — był niegdy orłem,„A teraz się już znam krukiem“.Bo kto nad siły mocuje,

Rychła w tym szkodę poczuje:Nie uczyni nic swym wyskiem,Będzie wszytkim naśmiewiskiem. 20