W nadzieję wiela mała nie opuszczaj (Biernat z Lublina, 1910)

Słowik, iż ten obyczaj ma:Siedząc w gaju słodko śpiewa,Więc go krogulec ułapił,Bo tam w gaju z nim społem był.Rzekł mu słowik: „Mily panie, 5

„Małe ze mnie masz śniadanie:„Patrz sobie ptaka więtszego,„A mnie puść tako malego“!

Rzekł krogulec tymi słowy:„Lepszyś ty mnie tu gotowy, 10

„Niżli ini, cn latają,„Chocia więcej mięsa mają“.Bo kto traci, co w ręku ma,A niepewne rzeczy duma:Takiemuć zmysłu nie zstawa, 15

Pewne za niepewne dawa.