W szcześciu ludzie się zapominają

Mulica, kiedy utyła,Tako się w sobie buciła:„Przeczbych w zawód nie biegała?„Wszakem konia ojca miała“!Potym się więc przygodziło, 5

Iż mulicy ciężko było,Gdy na niej prędko bieżano,Smagłym biczem poganiano.Tam kiedy się umęczyła,Dopiero się ubaczyła, 10

Rzekąc: „Osieł mię porodził,„Który barzo nierychły był“.Mnodzy takim głupstwem grzeszą:Gdy są w szcześciu, więc sie wznoszą;Potym, kiedy upadają, 15

Swoje błędy poznawają.