Wdowy za mąż gotowy

Wdowa rychło po pogrzebieUteskniła sama sobieA za mąż ić wolą miała,Jedno iże się sromała,Wstydając się urągania 5

I ludzkiegu obmawiania,Jakie więc ony cierpiałyDrugie, które śluby brały.Kmotra jej, gdy to baczyła,

Iże się przeto smęciła, 10

Nie kazała się jej troskaćA obmowy Iudzkiej nie dbać.„Nietrwaleć — pry — ludzkie gminy,„Dziś w nich ten słuch, jutro iny;„Jeśli dwakroć co widają, 15

„Po trzecie o to nie dbają.„A chceszli tego prawie doznać,„Barzoć to łatwie udziałać:„Każy osła uzielenić,„Jutro go po miastu wodzić!“ 20

Nazajutrz, gdy osła uźrzeli,Ludzie się k niemu zbieżeli;Barzo się mu dziwowali,Iż takiego nigdy nie widali.A gdy takież dnia wtórego, 25

Wodzon osieł i trzeciego,Już się mu nie dziwowano,Ale ani nań patrzano.Zatym kmutra rzekła wdowie:„Porozumiejże ludzkiej mowie! 30

„Bo jako temu osłowi,„Tako też twemu ślubowi,„Wszyscy się będą dziwować„A cały dzień o nim gadać;„Wtórego dnia szmer usiędzie, 35

„A trzeciego już nie będzie“,Ona, jako jej radziła,Natychmiast tak uczyniła:Mało sromu przecierpiała,A potym więc męża miała. 40

Mnogie panie, iż srom mają,

W dawnej cnocie łatwie trwająA, by im źle nie radziły,Do końcaby stałe były.