Złoto którzy mają, zawżdy śmielszy bywają

Pasterz, na puszczy mieszkając,A niewiele w domu mając,Chleb w koszu wzgórę zawieszał,Tam go przed myszami chował,Owa się mu gość przygodził, 5

Jen był wiele światu schodził;Przyjąwazy go z dobrą wolą,Położył przedeń chleb z solą.A kiedy jadł, co potrzeba,Zebrał, co zostało chleba; 10

Pasterz wszytko w on kosz włożył,A na swe mieśce położył.Gość żeby prozno nie siedział,A iż k temu wiele wiedział,Rozprawiał ludzkie przygody, 15

Ziemie, miasta i też grody.Pasterz, aczkolwiek go słuchał,Wszakoż do kosza poglądał,Często dłoniami trzaskając.Mysz od niego odpłaszając. 20

A widząc gość, co się dzieje,Rzekł: „Podobno słowa moje„Nie barzo sobie wdzięcznie masz,„Gdy ich tak niepilno słuchasz“,

Rzekł pasterz: „Rad ich słucham. 25

„Aczkolwiek na myszy pieczą mam,„Które mi do kosza chodzą,„A barzo mię w chlebie szkodzą,„Aż nie wiem, co z nimi czynić,„Bych im mógł kosza obronić; 30

„Zwłaszcza z jedną mam dosyć prace;„Która wzgórę barzo skacze“.Rzekł gość: „Nie darmoć to działa„Ta mysz, iż tak barzo śmiała:„A tak ci by nie skakała, 35

„By w czym nadzieje nie miała„Przetoż w jej jamie kupajwa,„A skarbu pilnie szukajwa!“Co kiedy więc uczynili,Na kupę złota trafili. 40

Którego kożdy swą część wziął,A gość potym mówić począł:„Przetociem ta mysz skakała,„Iże w tym złocie dufała;„Toć jej siły dodawało, 45

„I jej serce potwierdzało:„Jużci ją śmiałość ominie,„Kiedyć jej to złoto zginie“.Którzyc dosyć złota mają,Na wszytko śmieli bywają; 50

Wszakoż mnogim złoto szkodzi,Często je o gardło przywodzi.