Saenger — XXVII

Mentis inexpletae sitiens ardore trahebamPer loca senta situ deserto limite plantas,In bivio mihi cum Seraphin de coetibus unusTer binas sese ostendit libratus in alas.5Hiс nobis tetigit leviore ubi pollice somnisPupillas, cernunt mibi luminis acrius orbesTamque sagax mea facta acies abstrusa videre,Quam materna aquilae speculantis caeca pericla.Dextera vix eadem geminas mihi contigit aures,10Cum variarum implent arrectas murmura -vocumIam caeli fremitum, iam fas audire volantumTractibus aethereis Geniorum examina sacraReptantemque freti vel in imo gurgite gentemVitiferisque adeo quae turget vallibus uvam.15Ast ille incumbens nostro vehementius oriFunditus avolsam vitiato gutture linguam.Frivola quae fuerat nec fraudis nescia, solvit.Humanaeque loco prudentior illa draconisDemissa est mihi semianimo per pallida labra20In fauces palma roranti sanguine nostro.Postremo Seraphin nostrum latus ense recludit,Extractoque, licet mihi palpitet, inde sub aurasСorde, novum cor sufficiens, in viscera prunamFlagrantem defert et vulnere condit Manti.25Cumque ego solus humi, ceu corpus inane, iacerem,Ecce Dei me compellat vox aethere ah alto:„Surge solo, vates: oculis atque auribus hauriUndique materiem, caelesti et numine plenusPercurrens maria ac terras ubicumque memento30Urere flammatis mortalia pectora verbis!“

<Пророк>