Talizman (Puszkin, tł. Bełza, 1874)

TALIZMAN(Z PUSZKINA).

Tam gdzie morze pianą miota,O milczący wiecznie głaz,Gdzie miesiąca tarcza złota,W ciepłem świetle kąpie nas,Gdzie haremu wabią łoża,W których Turczyn błogo śni:Tam hurysa cudna, hoża,Ten talizman dała mi.

I z twarzyczką uśmiechniętąTak prosiła, „chroń go, chroń!W nim moc czarów ci zaklętąKochająca daje dłoń.Od złej śmierci, od mogiły,Gdy huragan zerwie się,On twej skroni — o mój miły,Nie ustrzeże wprawdzie, nie!

Ni skarbami on IranuNie zasypie twoich dróg,Ni wyznawców alkoranuNie przywiedzie do twych nóg —I na słodkie brata łono,Z oddalonych, cudzych stron,Duszę twoją utęsknioną,Nie jest w stanie przenieść on!

Lecz gdy zalotnica pusta,Wzrokiem swym urzecze cię,Lub gdy ust twych drugie usta,Bez miłości dotkną się —O! mój luby! od cierpienia,Od piekielnych serca kar,Od zmienności — zapomnienia,Talizmanem jest mój dar!”