Wspomnienie (Puszkin, 1900)

Pamiętam dobrze tę przelotną chwilę

W któréj mi Nieba Ciebie ujrzéć dałyJakby zjawisko czarujące mileJak Boskiéj krasy obraz doskonały.

W mękach tęsknoty srogiéj zrozpaczonéj

W tłumie roztargnień co pamięć mąciłyDługo mi w duszy brzmiał twój głos pieszczony

I miłe rysy długo mi się śniły.

W ponuréj ciszy jak w mroku więzienia

Ciężko się wlekły dnie mojéj młodościBez słodkich pociech Wieszczego natchnieniabez łez bez cierpień, bez życia miłości!

Błysły dla duszy przebudzenia chwile zbłagane

Nieba znów cię ujrzéć dały,Jakby zjawisko czarujące mile,Jak Boskiéj krasy obraz doskonały.

I sercem miota najsłodsze wzruszenieZnów się dla niego wskrzesiły z przeszłościI Bóstwo moje i wieszcze natchnienie

I łzy i życie i Niebo miłości.