Πῶλε Θρηικίη

Πῶλε Θρηικίη, τί δή μελοξὸν ὄμμασι βλέπουσανηλέως φεύγεις, δοκεῖς δέμ' οὐδὲν εἰδέναι σοφόν;ἴσθι τοι, καλῶς μὲν ἄν τοιτὸν χαλινὸν ἐμβάλοιμι,ἡνίας δ' ἔχων στρέφοιμίσ' ἀμφὶ τέρματα δρόμου•νῦν δὲ λειμῶνάς τε βόσκεαικοῦφά τε σκιρτῶσα παίζεις,δεξιὸν γὰρ ἱπποπείρηνοὐκ ἔχεις ἐπεμβάτην.

Λυγερή μου φοραδούλα, πώς το μάτι σου με βλέπεικι όλο φεύγεις και νομίζεις, τίποτα δεν ξέρω γώ;Άκουμ' έχω να σου βάλω χαλινάρι, που σου πρέπει,να το σφίγγω και στου δρόμου τες στροφές να σ' οδηγώτώρα βόσκεις στα λιβάδια, κι ελαφρή πηδάς στα δάση,τί δεν βρέθηκε 'πιδέξιος καβαλάρης να σε πιάσει.

μετάφραση: Σιμ. Μενάρδος