Σφαίρα μου ρίχνει πορφυρή, Ανακρέωντος Τηίου

Σφαῖρα μοῦ ῥίχνει πορφυρὴὁ χρυσομάλλης Ἔρως ἔξωκαὶ μὲ μιὰ κόρη, ποῦ φορεῖσανδάλια, μὲ καλεῖ νὰ παίξωΜ’ αὐτὴ -θωρεῖς, Μυτιληνιά,-μιὰ τὰ μαλλιά μου κοροϊδεύει-θωρεῖς, εἶναι λευκὰ και μιὰσ’ ἄλλην ἀγάπη της χαζεύει!