Szmer wioseł

SZMER WIOSEŁ.

Szmer wioseł dwojga w gęstwinie fal, —I szmer — i słońce — i śpiew — i dal!

Tak właśnie trzeba i tylko tak:Płynąć wbrew ziemi — niebu na wspak!

Perły, korale skradzione dnuRzucać w głębinę własnego snu —

I nasłuchiwać — o, złudo złud! —Czyli uderzą z jękiem o spód?...

Łódź się odbija w fali na wznak, —Tak właśnie trzeba i tylko tak!

Dwoistą łodzią i tu i tamPłyń jednocześnie, podwakroć sam!

Dwoistą łodzią w bezmiary płyń,Podwójnie kochaj, podwójnie giń!

Czworo masz wioseł, dwa stery masz,Ku własnej twarzy schyloną twarz —

Jakbyś wypłynął z dwu różnych snów,Aby w tym jednym spotkać się znów!...

Jakbyś zaprzysiągł noce i dnieTemu jednemu! Mój śnie, mój śnie!...