Kwiat paproci (Ostrowska)

KWIAT PAPROCI.

Szłam do ciebie po miłość. Tak zbłąkany śmiałekIdzie po kwiat bajeczny głębiną złych borów,Choć wstrzymują go wabne ramiona rusałekI wyją z ciemnej nocy gromady upiorów.

Przeżywa tyle cierpień i tyle przerażeń,I słyszy w całym borze taki płacz pokutny,Tyle krzyczy nań z mroku zawiedzionych marzeń,Że kwiat szczęścia odnajdzie, zerwie — i jest smutny.