Stary rok (Ostrowska)

Odchodzi od nas Stary rokI pyta — czy pamiętasz?Trza odprowadzić go krok w krokTam, gdzie ma iść — na cmentarz.

Pod te krzyżyki, gdzie od latOdchodzą stare lata, —Gdzie się zkolei każdy kładłW grób dziada, ojca, brata.

Bo każdy rok, co tutaj śpi,Jak zaśnie ten w tej chwili, —To tylko oni, tylko ci,Co niegdyś dla nas żyli.

A potem legli w skiby pól,Trudem i krwią ich żyzne,I, jak na tacy chleb i sól,Oddali nam — Ojczyznę.

Więc się cichutko dajcie wieść,Niech wszelki gwar ustanie.Umarłym latom — pamięć, cześćI wieczne spoczywanie.

A temu, co się Nowym zwie,Nadzieją naszą złoty,Podajmy raźno dłonie dwie —I dalej — do roboty!