El cativo pitor

Piero co la mania d'esser pitorD'una non ordinaria abilitàGera invece un ororDegno de poder star classificàCo quel vero marzoco,Che dusent'ani faGa dipinto un san RocoBruto tantoDa distinguer apena el can dal santo,A grado che contritoDe aver fato un strapazzo, de so manSoto el quadro ga scrito:«Questo ze 'l santo e questo qua ze 'l can»Carlo franco e sincero,Amigo cordialissimo de Piero,Lo va a trovar

In queloChe 'l fava sbarazzarEl so tinelo:Malapena l'è entràCurioso per naturaL'à prima saludà,E po ga domandàPercossa el fava far quela fatura.Piero per contentarloEl ghe risponde a Carlo:— Me son determinàDe sbianchizzar el muro,Che ga necessità,E quando l'è sugàMi lo pituro —— Ti! — Carlo esclama aloraSenza pensarghe sora— Ti lo vol piturar,Distu davero!In quel caso me par,Caro el mio Piero,Che saria megio prima piturarlo,E dopo sbianchizzarlo —

Chi gavesse un amigo come CarloSarave da invidiarlo,Ma de sti amici adesso semo senza,E par che sia sin persa la semenza.

Comments

Loading comments…