112 - APPARIZION DEL TASS

Poesie

APPARIZION DEL TASS

Foeura de porta Luduiga on miasu la sinistra in tra duu fontanine in tra dò fil de piant che ghe fa ombriael gh’è on sentirolinsolitari, patetegh, delizios,ch’el se perd a zicch zacch dent per i praa,e el par apposta faaper i malinconij d’on penseros.Là inscì, via del piss pissd’on quaj sbliz d’acqua che sbottiss di us’cioeu,via d’on quaj gorghegg d’on rossignoeu,e de quaj vers lontan, lontan, lontand’on manzett o d’on can,no se ghe sent on ettche rompa la quiett.Tutt coss là inscì l’jutta la passion,né s’è nanch faa duu passtra quij acqu, tra quij piant, tra quell’ombriache se sent a quattass d’on cert magon,se sent a trasportassd’on certo estes de malinconiach’el sgonfia i oeucc senza savè el perchée el sforza a piang, d’on piang che fa piasè.Appunt in de sto stat de scoldamentseva jer soll solett su stà stradella;gh’aveva el Tass sott sellae i soeu desgrazzi in ment,quand tutt on tratt, dove pù scur e fosche pù suturno per el folt di rammfan i arbor on bosch,me senti a succudìda on strepet improvvis in di fojamm.Me se scuriss el dì:me traballa la terra sott i pee,starluscia, donda i piant, scolti on lumentsord sord, tegnuu tegnuu, come d’on ventche brontolla s’cincaa tra i filidur,come el lument di mort e di pagur.E vedi a spontà sù, Gesus Maria!tra i roved e i fojasclonga longa un’ombriache me varda e me slonga incontra i brasc.Foo per scappà... foo per sgarì... no poss,me se instecchiss i pee, voo in convulsion,e el pocch fiaa di polmonel rantega e el se sperd dent per el goss.I pols, i laver, i palper, i dent,i massell, i narissolten, batten, hin tucc in moviment;già brancolli... già svegni... borli giò...e in quella che biccocchi on ton de vosaffabel e pietosel me rinfranca in suj dò gamb anmò:Spiret, Carlo, el me dis...coracc sont on tò amisvardem, cognossem... Sont on galantomm.Sbaratti i oeucc... i fissi in quell’ombria,e no l’è pù on’ombria, ma l’è on bell ommd’oss, de carna, de pellche me varda in d’on att de cortesiae el sporg el volt vers mìcome sarant a dì...E inscì mò adess? sont quell o no sont quell?L’è avolt, compless, ben faa della persona,magher puttost che grass,l’ha el front quadraa, spazios,arcaa, distint i zij:barba baffi cavijtaccaa insemm, folt e bisc, tra el scur e el biond,oeucc viv, celest, redond,sguard postaa, penseros,pell bianca, nas grandott, laver suttil,bocca larga; dò filde dent piccol e spess, candid, uguaj,barbozz sporgent in foeura,manegh, corpett, goriglia alla spagnoeura...Dio chi vedi mì... Saravel mai...saravel mai, dighi tremant, el Tass...?E lu ceros, fasend i dò foppellin mezz ai dò ganass,Sì, el me respond, Carlin, sont proppi quell!A sto gran nomm me butti in genoeuggionper adorall de coeur, per ringraziallde tanta degnazion...Lu, sclammi, on poetton de quella sort,l’onor di Italian,toeuss st’incomed per mì, lassa i soeu mortper vegnì chì in personaa parlà cont on tangher de Milan?...Ma andov’eela... sur Tass quella corona...che ghe stava inscì ben su quella front...?Ah... Carlo, el me respond,cavand sù daj polmonon sospiron patetegh e profond,Ah Carlo, la corona desgraziadano la gh’è pù per mì, che on tal Manzon,on tal Ermes Viscont...me l’han tolta del coo, me l’han strasciada!. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Comments

Loading comments…