115 - TRADUZIONE DALL'"INFERNO" DI DANTE Canto II

Poesie

TRADUZIONE DALL’"INFERNO" DI DANTE

Canto IIVegneva innanz la nocc de manemanche el dì el ghe renunziava el sò possess.Tucc dormiven: né gh’eva in tutt Milanfors gnanch cent lengu de donn che se movess;domà mì seva in pee tra tanc sognansu ona strada mal conscia e che fa s’cesspareggiaa a tucc quij guaij che sentiriifedelment reportaa in cant trentatrii.

Musa, che in grazia tova da fioeuhoo tolt sù dal majester de gramategaon brovett de sardell e de pignoeu,no me fà com’el solet la lunatega,ché el dì da compensamm l’è quell d’incoeu.Cuntem tì i pee di vers che te see pratega;e tì marmoria fa el tò spicch anch tì,che cont di oeuv fresch te ajutaroo anca mì.

Sul fà di donn che innanz d’andà in tiatterconsulten specc, sart, serva e peruccheené se moeuven de cà fin che sti quatterno han dezis de conzert ch’hin bej assee,inscì anca mì par no ris’cià on scarpiatterpreghi el Poetta a squadramm da capp a peepar dezid se da sgiunsg sont assee franchfina alla prima ventalina almanch.

Poeù repii: Te diset che all’infernaEneja l’è andaa sgiò vestii e colzaaminga in sogn, né par stagh gnanch in eterna?Mì el credi, ma sont zert che s’el gh’è andaaminga ai sò meret l’ha conzess l’Eterna,ma a quij della soa gran posteritaa.Femm inscì anch nun la cort a ona rabbiosamamma veggia insoffribil par la tosa.

Deffatt s’è vist col temp ciar come on speccche sto Eneja l’è minga vegnuu al mondpar destrugà di micch, come parecc;ma che dal sapientissem e parfondscervell de quell che stà dessora ai teccl’è staa creaa par el sò fin segond:idest parché da lu nassa chi sappafondà Romma e on bon regn da god i pappa.

Par sto viacc decantaa par el toò ingegnl’ha savuu ch’el doveva avè vittoria,par quest l’ha combattuu, l’ha acquistaa on regn,prenzipi al pappa e a lu de tanta gloria.E se d’andà al terz ciel no l’è staa indegnsant Pavol anca lu bona memoria,l’è staa par portà indree de quij notizziche ten lontan i fedel daj parzipizzi.

Ma mì mò che no gh’hoo nient a che facont Eneja né Pavol, par che finhoo da fà l’istess viacc? Fors par ris’ciàde fà rid ai mee spall anca i pollinoppur de quistà rogna de grattà?Me callarav domà sto pocch viorin,me callarav... Che serv che te tossega?Soo che te intendet mej che no me spiega.

In sul fà di Franzes del temp presentche dopo avè struppiaa parecc nazionpar rendij insemma a lor indipendentcambien trè voeult all’agn costituzion,di primm idej no conservand mai nient,me sont cambiaa anch mì istess d’opinion;prevals infin tra tanc penser e intrighquell de salvà la panscia per i figh.

El gran Vergilli el soltè sù a sto pass:Ma par se n’hoo capii tomma par Rommache la viltaa la se sia tolt el spassde toeù a ficc el tò coeur par fagh la tomma,ché no gh’è che costee che pò vantassda cambià on omm in d’on asnon de sommae destoeull da on bon facc con quij spaurascche fan ai passer zert bambocc de strasc.

Ma adess che sont chì mì sta brutta strial’ha propri d’avè grazia a ficcà el vell;stoo de cà al limbo, e hoo minga faa tanc miapar vegnì chì de lee a toeù sù i sardell:de sto loeugh par brio bacch vuj ruzzatt viase credess de giontagh per fin la pell...L’hoo promiss a ona donna, e stà sicurche quand prometti ai donn zorocch tì e mur.

E per ditt com’hoo faa a ciappamm st’impegnsappia che me compars sto bell donningiust in quell pont ch’eva formaa el dessegnmì come mì . . . . . . . . . . . . . . . . . on sciampin:ghe sbarluseva i oeucc all’ultim segne cont faccia e con vos d’on serafin:Oh el mè bon mantovan, che bona cera!Stet ben?, la diss, gh’hoo propri gust davvera.. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Comments

Loading comments…