6 - LETTERA A LA BARBORIN
Poesie
LETTERA A LA BARBORIN
Barborin speranza dora,car amor, bell baciocchoeu,no vedeva la sant’orad’avegh noeuva di fatt toeu.
Finalment quella lumagade quell Peder cavallantl’è rivaa, che Dio el ghe dagade penà anca lu oltertant.
Da quell dì che te see andadaa Niguarda col patron,sont pur anch staa di or in stradaa specciall sto lizonon!
E ogni voeulta che vedevalontan via a comparìquaj carrell, soo che diseva:Franch l’è el Peder! Là: l’è chi...
el stà pocch... el gh’ha tant pass...oh che cara! L’è vesin...Me ingurava ch’el sgorasslu, la mula, el volantin.
Ma lallela! inanz rivàghe né staa della gran luna,hoo inscì avuu de sospiràper godella sta fortuna!
Basta: adess cara baciocchEl begliett l’è chi con mì,l’hoo leggiuu e basaa a dì pocchmilla voeult, staghela lì!
Di bigliett, varda, n’hoo vist,n’hoo portaa di milion,ma paroll compagn de quistno s’en scriv nanch daj patron.
Che paroll! Quist sì consolen!Quist chì sì ch’hin natural!Hin lì lì proppi che scolengiò don coeur s’cett e lejal;
fina là, dove per viadella Togna te moccolet,Barborin te see ona stria,te me sponget e consolet.
Ma voj, varda, stà pur franca,la pò fann de tucc i stee,ma la Togna la vuj nancacaregada de danee.
Sì l’è vera, la me curasul repian quand vegni a cà,e di voeult anch la procurade tegnimm lì a cicciarà.
Ma l’è inutel, già, stoo suche i vesin tel poden dì.S’ciavo... allegher, tutt al pùla saludi e tendi a mì.
E poeù, scolta, el sant Micheel’è chì arent, ma se te voeuper mì spazzi anch suj duu pee,toeuvi cà magara incoeu.
Chè per mì, se nol fudessper reson de quel socché...el sarav lì bella adess...Ma... t’el vedet nee el perché?
Brusi anch mì, per dì el coeur giust,de vegnì alla conclusion,ché gh’hoo proppi minga gustde vedett in l’occasion;
ché vuj ben che sti toeu gentsien tucc fior de galantomen,ma hin patron... tì finalmentte set donna, e lor hin omen;
e poeù tì come bagajaquell dovej mett a dormì,scoldà in lecc, vedè in pattaja...Là: l’è mej pientalla lì.
De maross el gh’è anca el coeughch’el soo ben ch’el dorma nò,e ch’el coeur el temp e el loeughper friccammela s’el pò.
Sto balloss me l’ha friccadacont on’oltra adess duu agn,ma gh’hoo gust ch’el l’ha pientadae l’ha faa sto bell guadagn.
Ma la Giulia l’è ona tosach’ha a che fà nagott con tì,l’è ona matta capriziosade stantà a trovà marì.
L’han pientada pù de ses,pù de sett e pù de vott,l’è ona vigna senza scesch’ha a che fà con tì nagott.
Tì mò inscambi, el mè baciocch,te see bona come el pan,come on fior spontaa ch’è pocch,come on dolz de marzapan,
te see limpita de coeurcome on’acqua, come on veder,ma, voj là! coss’eel ch’el voeur?Cossa vegnel a fà el Peder?
L’è già vora d’andà via,de tornà a Niguarda anmò?Te saludi anema mia,voeubbiem ben, che già son tò.
Comments
Loading comments…