Do Lesbii (Katullus, 1898)

Młodzian ten u mnie od boga szczęśliwszy,Co dłoń w dłoń, oko w oko utopiwszy,Poi się słów twych przenajsłodszem echem,Cudnym uśmiechem.

Mnie ten czar urzekł i zmysły odbiera;Widok twój, Lesbio, dech w piersi zapiera,Że z gardła dostać nie mogę ni słowa,Biedny niemowa.

Język mi w ustach bezwładny omdlewa,Ogień gorący jagody oblewa,W oczach ćma siada, szum rozsadza uszy,Nęka i głuszy.

Gnuśność nieszczęście, o Katullu, twoje:Stąd twe wybryki, stąd żądz niepokoje;Gnuśność i króle i bogate grodyWiedzie do szkody.