Balkon (Baudelaire, 1927)

Matko upojnych wspomnień, kochanek królowo,— Skarbnico wszech radości, wzorze szczytny wzorów,Pamiętać będziesz pieszczot piękność wiecznie nową,Cichą słodycz ogniska, czar złoty wieczorów —Matko upojnych wspomnień, kochanek królowo!

W wieczory oświetlone kominka płomieniem,Lub na balkonie, strojnym w przepych drogi mlecznej, —Serce twe było zdrojem, łono ukojeniem!I mówiliśmy sobie rzeczy, zda się, wieczneW wieczory oświetlone kominka płomieniem.

Piękne słońca, schodzące w kąpiel lazurową,Gdy serce zda się władać i bratać ze światem!Pochylony ku tobie, mych myśli królowo,Czułem, jakbym oddychał krwi twej aromatem. —Piękne słońca, schodzące w kąpiel lazurową!

Noc coraz to gęstniała, jak łoża kotara,Ja zaś tonąłem w głębi źrenic twoich cały,Twój dech poił jak słodka i trująca czara —W siostrzanych moich dłoniach twe stopy drzemały. —Noc coraz to gęstniała, jak łoża kotara.

Znam kunszt wywoływania szczęśliwości godzin:Żem w majestat twych kolan zatopiony — marzę;Daremnie bowiem szukać wzniosłych żądz narodzinGdzie indziej, niż w twem ciele, z sercem twojem w parze! —Znam kunszt wywoływania szczęśliwości godzin!

Te przysięgi, te wonie — całunki bez końca —Czy też wskrzesną z otchłani niedociecznej, czarnej,Jak wstają rano w niebo odrodzone słońca,Gdy się obmyją w morza głębinie mocarnej?— O, przysięgi, o, wonie — całunki bez końca!