Człowiek i morze (Baudelaire, 1927)

Człowieku wolny, wiecznie wielbić będziesz morze!Morze twojem zwierciadłem: jego fala słonaPrzypływa i odpływa jak myśl niestrudzona —A toń twoja od jego bardziej gorzka może.

Z lubością się zanurzasz w niem, jak w własnej jaźni;Fal jego pragną twoje ramiona i wargi,W niem serce nasłuchuje niby własnej skargi —W jego niezłomnym, dzikim huku jest ci raźniej.

Obaj wy niedocieczni — nikt was nie odgadnie!Człowiecze, nikt do gruntu twej duszy nie zgłębi;Morze, toń twoja skarby niezbadane ziębi,Bo zazdrośnie kryjecie to, co macie na dnie.

Jednak, jak myślą sięgnąć w istnienia zaranie,Zmagacie się okrutnie w bezlitosnej wojnie,Spustoszenie, i nędzę, i śmierć siejąc hojnie —Bracia, walczący wiecznie i nieubłaganie!