Duch buntowniczy

Anioł gniewny jak orzeł z wyżyn nieba spada,Grzesznika za włos chwyta i, w cnoty pożarzeW strząsając nim: „Przykazań słuchaj!” — groźnie gada —„Bowiem ja, twój Stróż-Anioł, tak chcę — i tak każę!

„Wiedz, że kochać należy, w stan się wznosząc błogi,Ubogiego, kalekę, złośliwca, głupiego,Abyś mógł Jezusowi podesłać pod nogiKobierzec tryumfalny z miłości bliźniego.

„Taka jest miłość! Zanim zaś serce ochłodnie,U Przedwiecznego chwały ogrzewaj je godnie;To jest Rozkosz prawdziwa — piękno wiecznotrwałe!”

I Anioł, w którym miłość jeno gości święta,Dłonią olbrzyma srodze karci delinkwenta —Lecz straceniec swe „nie chcę!” powtarza zuchwałe!