Heautontimoroumenos (Baudelaire, 1927)

Uderzę w pierś twoją bez gniewu,— Jak rzeźnik w ofiarę niewinną,Jak Mojżesz w opokę pustynną,— Spragniony łez twoich wylewu,

By zrosić mą znojną pustynięWodami cierpienia twej duszy. —— Ma żądza z uśpienia się ruszy,Na twoich łzach słonych popłynie,

Jak okręt po modrym wód szlaku;Do serca gdy mego dobiegną —Twe drogie się łkania rozlegną,Jak bęben, co grzmi do ataku!

Bo czyż ja nie nuta zgrzytliwaŚród harmonji boskiej symfonji —Dzięki owej krwawej Ironji,Co jak żmija gryzie zjadliwa?

Ona w mem gardle krzykiem wzbiera,Czarną trucizną w krwi osiadła —Żem jest podobny do zwierciadła,W którem przeziera się megiera.

Bom ja jest nóż i rana krwawa!Ręka i policzki smagane!Koło oraz członki łamane —Oprawca i ofiara łzawa!

Jam wampir własny, owoc grzechu —— Jeden z tych wielkich opuszczonych,W wieczystym śmiechu wykrzywionych —I już niezdolnych do uśmiechu!