Ideał (Baudelaire, 1894)

Nie, nigdy tych piękności winietkowych roje,Wytwory schorowanej, wynędzniałej ery,Z nóżkami do ciżemek, z twarzą bladej cery —Nie zadowolnią serca takiego jak moje.

Niech Gavarni, ten malarz istot z chorem ciałem,Weźmie swoich suchotnic szczebiotliwe stada!Nie dla mnie z tego grona żadna róża blada,Żadna się z mym nie zrówna krwawym ideałem.

Otchłani mego serca ciebie trzeba, ciebie,Lady Makbet, kobieto z potęgą zbrodniczą,Śnie Eschyla — zrodzony na północnej glebie!

Lub ciebie, Nox, o córo Michała-Anioła,Co śpisz w milczeniu świętem — z twarzą tajemniczą,Kutą rylcem genjalnym u tytanów czoła!