Ideał (Baudelaire, 1927)

Nie dla mojego serca, stwardniałego w walce,Owe z winjet istoty, bez ciała, bez kości,Te stopy do ciżemek, do kastanjet palce —Zwyrodniałego wieku bezkrwiste piękności.

Zostawiam Gavarni’emu, blednicy poecie,Te szczebioczące, wątłe szpitalniane córy —Bowiem ja, przeglądając owe blade kwiecie,Ideału tam mego nie widzę purpury.

Sercu, zapatrzonemu w przepastne pieczary,Potrzeba Lady Macbeth, tej krwawej małżonki —Eschilesowej, z burzą napędzonej mary —

Lub ciebie, której nie śmie tknąć ziemna rozpusta,Wielka Nocy, w śnie władnym prężąca swe członki —Przez Anioła poczęta na Tytanów usta!