Ikarowe żale

Dziewek publicznych kochankowie,Zdrowi i syci — żyją w chwale;Ja — zgruchotany — trup w połowie, —Żem chmury objąć chciał zuchwale.

Gwiazdy winny — jasne, dalekie —Co w głębi niebios lśnią sklepienia,Że strawione oczy kalekieWidzą już tylko słońc wspomnienia.

Śmiałek, w harde dufny rojenia,Chciałem przemierzyć przestwór cały —Lecz, rażone okiem z płomienia,Skrzydła się moje połamały;

Spalony — strącony z zenitu —Nawet nie dostąpię zaszczytu,Imię szalone by nosiłaMoje — ta otchłań, ta mogiła.