Koty (Baudelaire, 1927)

Kochankowie wyłączni, mędrcy i asceciDojrzałem czuciem lubią koci ród chędogi,Godny, miękki a silny — istne domów bogi. —— Wszyscy — odludzia, ciepła, bezruchu poeci.

Przyjaciele nauki — zmysłowości drużby —Ciszy wiernej szukają, duchy nocnej doby;Ereb byłby je zaprzągł do wozu żałoby,Gdyby mogły swą dumę nałamać do służby.

Dumając, przybierają hjeratyczne pozySfinksów, które zastygły, pełne cichej grozy —I trwają, zatopione w śnie cichym bez końca;

Ich płodne ciała pełne iskier magnetycznych —A miałki piasek złoty, co brał jasność z słońca,Skrzy się, niby pył gwiezdny, w źrenicach mistycznych.