Miłość i czaszka

Miłość na czerepie siadłaChorej Ludzkości. —Taka sromotna wypadłaDola tych kości!

Wesoło wypuszcza bańkiW górne przestworza,W lazuru podniebne szranki —W eteru morza.

Więc tęczą kulka połyska,Wznosi swe loty —Lecz w ślinę pustka jej pryska,Niby sen złoty.

Za każdą zżyma się czaszkaTą bańką śliską:— „Kiedyż się skończy igraszka —To pośmiewisko?

„To, co wypluły twe usta,Co w proch zleciało,To mózg mój, dziewko ty pusta —Ma krew i ciało!”