Mogiła wyklętego poety

Jeżeli kiedy, w głuszy nocy ciemnej,Jaki chrześcjanin zlitowaniem tkniętyŚród starych ruin do nory podziemnej,Twojego ciała rzuci trup wyklęty:

To w chwili onej — kiedy mgłą zasnuteZagasać będą złotych gwiazd gromady —Pająk prząść będzie sieci swe zatrute,A żmija dzieciom sączyć w kły swe jady.

Na potępionym twego ciała pyle,Cały rok słyszeć będziesz w twej mogile,Rozpaczne wycia stad wilków drapieżnych;

Starych czarownic bezecne uściski,Ohydne śmiechy żebraków lubieżnych,I syki gadzin — i zbrodniarzy spiski.