Muza przedajna

Muzo mojego serca, której wykwint drogi,Gdy Styczeń boreasze rozkiełzna surowe,Czy będziesz miała w długie wieczory zimowePolano, by ożywić skostniałe swe nogi?

A może będziesz grzała swe ciało liljowePrzy księżyca promieniach; zaś gdy głód złowrogiZajrzy — czy z pustą kiesą na gwiaździste drogiZbierać złoto podążysz w strefy lazurowe?

Musisz, aby zarobić na kawałek chleba,Niby chłopiec kościelny, kadzić gdzie potrzeba,Bez wiary śpiewać hymny — jak szpak wyuczony;

Lub jak błazen wykrzywiać na głodno swe ciało —Łzy łykając, udawać wesołość zuchwałą,By się potrzęsły śmiechem pospólstwa śledziony.