Muzyka (Baudelaire, 1927)

Muzyka mię niekiedy porywa jak morze —Ku gwiazdom pcha nagle!I czy w zamglone niebo, czy w jasne przestworze —Rozpinam wlot żagle;

Chwyta wichry podana naprzód pierś mocarna,Niby wzdęte żagle;Wspinam się na fal grzbiety i, choć gwiazdę czarnaNoc kryje — ją naglę!

I czuję, jak, wezbrawszy we mnie, wszystkie żądzeMiotają mym statkiem;W szale zmagam się z burzą, choć skrzypią wrzeciądze...

Walczę sił ostatkiem!— Kiedy indziej spokojna tafla — gładka, senna —To rozpacz bezdenna!