Olbrzymka (Baudelaire, 1894)

W czasach, kiedy natury potęgi niesforneCodzień rodziły na świat dzieci jej potworne,Chciałbym u stóp olbrzymki pięknej, białośnieżnej,Żyć, jak u stóp królewny, młody kot lubieżny.I widzieć jak rozkwita jej dusza w jej ciele,I patrzeć na jej igrzysk straszliwe wesele,I zgadywać, czy serce jej gotuje gromyPo wilgotnej mgle w oczu błękitach widomej.I obiegać jej ciało od nocy do rana,I wpełzać na olbrzymie, krągłe jej kolana,I czasem, gdy znużona skwarami letniemiWzdłuż pola — do spoczynku kładzie się na ziemiUsnąć niedbale — w cieniu piersi jej lubieżnej,Niby wzgórze spokojne — u stóp góry śnieżnej.