Pęknięty dzwon (Baudelaire, 1899)

GORZKO I SŁODKO W ZIMIE PODCZAS NOCY CIENIASŁUCHAĆ W POBLIŻU OGNIA, CO DYMI I PŁONIE,JAK SIĘ ZWOLNA PODNOSZĄ DALEKIE WSPOMNIENIANA GŁOS DZWONÓW DZWONIĄCYCH PRZEZ ZAMGLONE TONIE.

SZCZĘŚLIWY DZWON, CO MIMO LATA UPŁYNIONE,ZDROWY I ZAWSZE RZEŚKI SWOJEM SERCEM ZŁOTEMRELIGIJNE SWE TONY RZUCA NIEZMIENIONE,JAK STARY, CZUWAJĄCY ŻOŁNIERZ POD NAMIOTEM!

LECZ DUSZA MA ROZBITA, I GDY WŚRÓD ZNUDZENIACHCE ZALUDNIĆ SWEM ŚPIEWEM ZIMNE NOCY TCHNIENIA,STAJE SIĘ GŁOS JEJ SŁABY, PODOBNY RZĘŻENIU

ŻOŁNIERZA, KTÓRY ZRANION LEŻY W ZAPOMNIENIUNAD BRZEGIEM KRWI JEZIORA, WŚRÓD TRUPÓW GROMADYI KONA Z WYCIEŃCZENIA NIERUCHOMY, BLADY.

przełożył Stanisław Brzozowski.