Pęknięty dzwon (Baudelaire, 1910)

PĘKNIĘTY DZWON.

Gorzko i słodko w zimie podczas nocy cieniaSłuchać w pobliżu ognia, co dymi i płonie,Jak się zwolna podnoszą dalekie wspomnieniaNa głos dzwonów dzwoniących przez zamglone tonie.

Szczęśliwy dzwon, co mimo lata upłynione,Zdrowy i zawsze rzeźki swojem sercem złotemReligijne swe tony rzuca niezmienione,Jak stary, czuwający żołnierz pod namiotem!

Lecz dusza ma rozbita, i gdy wśród znudzeniaChce zaludnić swym śpiewem zimne nocy tchnienia,Staje się głos jej słaby, podobny rzężeniu

Żołnierza, który zranion leży w zapomnieniuNad brzegiem krwi jeziora, wśród trupów gromadyI kona z wycieńczenia, nieruchomy, blady.