Pośmiertne żale

Śliczna, chmurna ty moja, gdy do snu twe zwłokiPod czarnym marmurowym złożą już kamieniem,Gdy jedynym twym zamkiem, alkową, schronieniem,Stanie się sklep wilgotny, albo dół głęboki;

Gdy pierś przytłoczy ciężar straszliwej opokiI gniotąc kibić giętką, wdzięczną zleniwieniem,Nie da sercu uderzyć wolą i pragnieniem —I powstrzyma twe lekkie, swobodne dziś kroki:

Wówczas grób, mych snów wiecznych powiernik jedyny,(Bo poeta się zawsze rozumie z mogiłą)Będzie ci szeptał w długie bezsenne godziny:

„Kurtyzanko nieszczera, ach, czemuż ci byłoNie zaznać tego, po czem świat umarły płacze?“I czerw toczyć cię będzie jak żalu rozpacze.