Romantyczny zachód słońca

Jakże piękne jest słońce, kiedy okazaleRankiem na powitanie jasnością wybucha!— Szczęśliwy, komu dano w pogodności duchaŻegnać je o zachodzie w powadze i chwale!

Wszak w jego cieple każdy łan, zdrój, kwiat radośnyRozkoszował się życiem, czuł miłosne dreszcze...— Biegnijmy na skraj nieba — śpieszmy, aby jeszczePochwycić promień choćby ostatni — ukośny!

Próżno uchodzącego chcę dopędzić Boga:Objęła już nad światem władzę Noc złowroga —Owinęła w wilgotne, chłodne powijaki;

Grobową wonią trąci mgła lepka i śliska —I stopa ma z odrazą na brzegu bagniskaNadeptuje ropuchy i zimne ślimaki.