Sed non satiata (Baudelaire, 1894)

Dziwne bóstwo, bronzowe niby cień północyO zapachu mięszanym piżma i hawany,Córo jakiegoś bonza, Manfreda savany,O wiedźmo hebanowa, dziecię czarnych nocy!

Wolę eliksir warg twych nad haszyszu cuda,Bo u twych ust się goi miłości mej rana,I gdy ku tobie kroczy żądz mych karawana,Wzrok twój — cysterną, gdzie się upaja ma nuda.

Przez te czarne źrenice, duszy twej otchłanie,Mniej ognia rzucaj we mnie, złośliwy szatanie!Jam nie Styx, bym cię kąpać mógł dziewięciokrotnie,

I nie mogę, potworo niesyta sromotnieBy ucieszyć twe żądze, co nigdy nie zginą,W piekle twojego łoża stać się Prozerpiną.