Sed non satiata (Baudelaire, 1927)

Niesamowita zjawo, ciemniejsza od nocy,Roztaczająca wonie piżma i hawany —Tworze jakiegoś Fausta upalnej sawany,Wywołana zaklęciem o czarnej północy —

Najtęższe wina — opjum — nie mają tej mocy,Co eliksir ust twoich — co łona hebany;Kiedy do ciebie ciągną żądz mych karawany,W cysternach ócz twych poję bóle mej niemocy.

Przez wielkie, mroczne oczy — twej duszy pieczary —Demonie bez litości, przestań lać te żary:Jam nie Styks, by cię objąć dziewięćkroć w uścisku —

Niestety! — i nie mogę, Furjo, nie dziewczyno,By cię zmożoną złożyć na pobojowisku,W piekle twojego łoża stać się Prozerpiną!

Je préfère au constance, à l’opium, au nuitsL’élixir de ta bouche...