Spleen (Gdy niebo niskie)

Gdy niebo niskie, ciężkie, dławiąc jak pokrywaNasz mózg, zdany na pastwę złej nudów niemocy,Z pospolitością ziemną bratając się, spływaI leje mrok ponury, smutniejszy od nocy;

Kiedy ziemia, podobna wilgotnej ciemnicy,W którą zapadł Nadziei duch Pocieszycielki,I niby się nietoperz słania po próżnicy,W niemocy głową tłukąc o spróchniałe belki;

Gdy ulewa, spuszczając swoje ciężkie strugi,Olbrzymiego więzienia naśladuje kraty —A w czaszkach rozpinają nam swych sieci smugiPodłe pająki — na mózg czyhające katy:

Nagle uderzą dzwony w szaleńczym rozmachu,Jakby niebu grożące piekielne odmęty,Lub złe duchy-włóczęgi, bez ojczyzny, dachu,Ślące w głuche przestworza okrutne lamenty,

— I leciwych, odludnych karawanów sznuryPrzeciągają w mej duszy: Nadzieja twarz kryje,A Zwątpienie bez jutra — zwycięzca ponury —Czarny swój sztandar w zgiętą moją wbija szyję.